Van droom naar werkelijkheid
Geschreven door Elly van 't Hul, 2007

Leven en wonen in het noorden van Ethiopië.

Als kind droomde ik ervan naar een ontwikkelingsland te gaan en daar te gaan werken. Het duurde echter vele vele jaren voor die droom gerealiseerd ging worden!

Maar vijf jaar geleden besloot ik te solliciteren bij VSO (volunteer service over seas) en na een hele procedure werd ik aangenomen. Dus mijn baan opgezegd en nu maar afwachten waar ik heen zou gaan.
En dat werd het noorden van Ethiopie. Niemand, ook de organisatie niet, ook het kantoor in Addis Abeba niet, kon me enige informatie geven over AbiAdi, de plaats waar ik voor twee jaar naar toe zou gaan.

De reis er naar toe is moeilijk: zand stenen, kuilen en vervoer…….
Eenmaal aangekomen: geen telefoon, geen e-mail dus, vaak geen water en vaak geen stroom, heet en heel veel armoede, maar vreselijk aardige en gastvrije mensen.

Gedurende de twee jaar dat ik daar voor VSO werkte op een soort PaBo waar ik het personeel moest opleiden in een andere manier van lesgeven (aangevraagd door het ministerie van onderwijs van Ethiopie) kwam ik ook in aanraking met de bevolking waarvan 83 % analfabeet is, aids, honger, noem maar op, maar ik werd vooral geraakt door de kinderen, zonder toekomst: er waren geen scholen, geen boeken, geen water, geen toiletten en ga zo maar door.

Daar kun je dus niet aan voorbij lopen en besloot ik na afloop van mijn tweejarig contract niet naar een andere werkplek te gaan maar iets te gaan doen voor de mensen, kinderen en de positie van vrouwen in en rond AbiAdi.

Dat doe ik nu inmiddels al weer drie jaar: naar Nederland om geld te verzamelen, terug naar AbiAdi om daar in de eerste plaats onderwijs op te zetten voor de kinderen, met daaraan gekoppeld toiletgebouwen, een gelegenheid om handen te wassen. Wanneer dat eenmaal gerealiseerd is blijkt de stap naar watervoorziening en toiletten voor de mensen uit het dorp maar een kleine stap te zijn, omdat de basis er al is. Natuurlijk maak ik ook deel uit van de vrouwenbeweging daar en met elkaar proberen we iets te doen aan de ontwikkeling van die vrouwen.

Wat is er inmiddels gebeurd in AbiAdi?
Een reeds bestaand gebouw ingericht als bibliotheek en voorzien van boeken. Workshops gegeven om met elkaar regels op te stellen over het gebruik van die bibliotheek en om te leren op welke manier een bibliotheek gebruikt kan worden.

Er is een lagere school gebouwd, er is een kleuterschool gebouwd, een toiletgebouw en er is water naar toe gebracht.
Zelf geef ik er allerlei workshops en help het personeel bij het organiseren van de lessen en bij het maken van eenvoudig lesmateriaal. (Als vrijwilliger natuurlijk)
De inrichting van de lokalen wordt gemaakt door de plaatselijke timmerman en het spreekt bijna vanzelf dat ook de bouw door plaatselijke werknemers gedaan wordt.

En de gemeente? Wel die benoemt en betaalt het personeel, de oppasser van de bibliotheek en de compound van de kleuterschool en stelt de grond beschikbaar. Op deze school is inmiddels met behulp van de vrouwenbeweging, onderwijs gestart voor analfabete vrouwen.

Een volgende lagere school, op ongeveer 30 km van AbiAdi, in het dorp Agerbae is inmiddels ook afgebouwd, geopend en het onderwijs is er gestart. En het is onvoorstelbaar hoe blij de mensen daar zijn met zo’n school: “ik heb nooit leren lezen en schrijven, maar nu is dat mogelijk voor mijn drie kinderen”.

Verder is gebleken dat het hier mogelijk is naar grondwater te boren, dat werd dus een project voor 2008: het slaan van een pomp, het plaatsen van een toiletgebouw en natuurlijk ook aansluiting voor de mensen in het dorp.
Ook is in het voorjaar de bouw van een lagere school gestart in Tukul. Hier was alleen onderwijs onder de boom. Deze school is inmiddels klaar en nu worden ook daar  wateraansluiting en toiletgebouwen aangelegd.

Door kleine donaties van vrienden en kennissen is het mogelijk om de klassen in te richten, alles weer gemaakt door de plaatselijke timmerman.

Na Tukul weer terug naar AbiAdi. Daar komt een volgend project: op de High School waar zo’n 4000 leerlingen op zitten en waar zo’n 87 personeelsleden werken worden een groot aantal lessen onder de boom gegeven. Daar zullen, wanneer er geld genoeg is een aantal lokalen gebouwd moeten worden. Bovendien moet er een toiletgebouwen bij komen. Want stel je eens voor: een middelbare school met 4000 leerlingen en 87 personeelsleden en geen enkele toilet……

Het geld krijg ik bij elkaar door lezingen te houden bij vrouwenverenigingen, lagere scholen, middelbare scholen, gemeentes,Rotary enz.

Ik werk altijd samen met de lokale overheid, overleg over de verantwoordelijkheden van ieder.
De bouw gaat altijd via en in overleg met een vaste aannemer, dhr. Misgina Zekarias.

Ik heb een rekening bij de Dashen bank en van daaruit wordt gedurende de bouw geld overgemaakt naar de aannemer. Er gaat geen geld naar andere personen of organisaties en alles wordt door mij persoonlijk gecontroleerd.